Κριτική της Χαρίκλειας Γ. Δημακοπούλου για το “Εσένα” του Γ. Ψάλτη

Κριτική της Χαρίκλειας Γ. Δημακοπούλου
Εστία, 9 Δεκεμβρίου 2017

Είναι το πέμπτο ποιητικό ταυτοχρόνως και αφηγηματικό έργο του συγγραφέως. Θα ήταν δυνατόν να χαρακτηρισθεί και ως ποιητικός μονόλογος του ερωτευμένου ανδρός προς τη αγαπημένη, με μόνη τη διαφορά ότι συνήθως αυτοί οι μονόλογοι απευθύνονται σε πρόσωπο απόν, ενώ εδώ η αγαπημένη είναι παρούσα. Όμως το γεγονός ότι οριοθετείται η αφήγησις μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου, επιτρέπει την εικασία ότι τελικώς γράφεται προς τη αγαπημένη που έφυγε. Τουλάχιστον αυτό πιστεύω ότι διακρίνω μέσα από τους στίχους του ποιητού, που άλλοτε διακρίνονται για τρυφερότητα, άλλοτε χαρακτηρίζονται από το έντονο όσο και ιδιαίτερο λεξιλόγιο του πόθου και του σεξ, άλλοτε πάλι καταλήγουν στην καθημερινότητα. Προσφέρω δύο παραδείγματα: «Κορίτσια που αγάπησα/ κοπέλες που ξέχασα/ γυναίκες που πάντα είναι./ Παναγιές ηττημένες/ από μια κάπως ξένη/ μια Ωραία Ελένη/ ένας Πάρης τις άφησε/ σε μία Κρήτη» (αυτό είναι το λυρικό και τρυφερό) και «Σηκώνεσαι όρθια/ στις λάμπες λικνίζεσαι/ αρχή που τελειώνει/ στιγμή που προσμένει/ ψάρι που σέρνεται/ σε χώμα που καίει/ μυρωδιά που στιλπνή/ ισχύει ως η μνήμη». Ταυτοχρόνως ο μονόλογος του ποιητού μάς μεταφέρει ανακατεμένα τα βιώματά του από κάθε ηλικία, παιδική, εφηβική και ανδρική, αναμνήσεις από πολλές γυναίκες, μητέρα, γιαγιά και αγαπημένες ή ευκαιριακούς έρωτες, ενώ προσπαθεί να αναμετρηθεί και με τη μορφή του πατέρα.

Χαρίκλεια Γ. Δημακοπούλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Εστία”, στις 9 Δεκεμβρίου 2017